Yabancı

“Mavi!” diye düşündü, elleri yıllara meydan okuyan kırışıklıklarıyla hâlâ kalem tutan şair. Saatlerdir üzerine gömüldüğü kağıttan çoktan doğrulmuştu bile. Gözlerini soluk mavi duvarların sınırlarında dolaştırarak en az gözleri kadar yaşlı lacivert perdelerin görüşünü engellediği pencereye çevirdi. Masanın üzerindeki suyu aldı ve oturduğu sandalyenin sol koluna tutunarak ayağa kalktı. Ayaklarının altında tahtalar gıcırdadı ancak adam buna aldırış etmedi. Terliklerinin çıkardığı sesler de bu gıcırtıya eklenmişti. Ayaklarını sürükleyerek pencereye doğru yürümeye başladı. Duvardaki saatin tik-takları ona ısrarla zamanın tükendiğini ve gitgide sona yaklaştığını fısıldıyordu sanki.

Yağmur Tekin

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.