Ömürler Yığını

Dev bir hayvan yığılmış sanki şehrin ortasına. Karanlık gövde; kıpırtısız, sessiz, geçip gidenlerden habersiz. Ağaçların kendinden emin, dik duruşu karanlığı delip geçiyor. Desibel desibel ölçmek istiyor insan bu sessizliği. Çığlıkların pabucunu dama atan bir sessizlik bu. Boyutsuz, uçsuz bucaksız bir gezegene boyut kazandırmış gibi eğilip bükülüyor dalları ağaçların. Eğilirken bile lütfeder gibi.

İrem Özdemir

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.