Ruhumun Biten Vedası

Kendimi kapana kısılmış hissediyorum. Ayaklarımı kaldırıp hareket edemeyecek kadar dar bir alandayım. Dizlerimi kendime doğru çekmiş küçük bir çocuk gibi demir parmaklıkların ardında oturarak bekliyorum. Anahtarlarını aramak için uğraştığım günlerden sonra kollarım ve ellerim yaralar içinde. Kolumu kaldırsam canım acıyor, bu durum beni uğraşmamaya itiyor. Bir yandan da korkuyorum, ya buradan ömrüm boyunca çıkamazsam diye. Burada yaşamım boyunca kalıp ruhumun sükûnetini yok edersem ne olacaktı? Huzursuz ruhum, benim ömrümü kısaltıp parçalara ayıracaktı. Her bir yere dağılan parçaları toplayamayacaktım.

Ece Bozkurt

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.