Gündüz Bekçisi

Kimsesizliğin arsız merdivenlerinde soluklandım uzunca bir süre. Öyle bir harabeydi ki içim, kapılarda eksikti menteşe. Döktüğüm gözyaşları kazağımı ıslattı defalarca ama yetmedi içimdeki enkazı dindirmeye. Sonra anneannemin, “Bahçeyi süpürürken önce yerleri ıslat, toz kalkmasın,” dediğini anımsadım yeniden. Bu sefer anılarımı gözyaşı akıtmadım, yağmuru bekledim. Süpürdüm hepsini zamanın çok gerisine.

Çağla Fulya

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.