Kaldırım

Hali bitkin refahın
Aynalarda eksik yansımam
Yarınlarım yaralarımın arasından sızıyor
Bakıyorum kendime
Göremiyorum safi zarar

Bir yokluk ki zenginliğe düşman
Eksiğim çoktu, başka sordum neyim var
Ayaklarımın altına bulutları seren bir pencere
Hani bazıları aynı evde doğup büyür
Veda ediyorum çocuk gelip çocuk gittiğim eve

Boyumca hüzünlerim, gökkubbeye uzanamaz
Az çoktan üstünmüş, yere düştüğümde anladım
Dizlerim bere içinde kaldığında
Bir kaldırıma oturdum, bekledim uzunca
Arabalar ardı ardına geçiyordu
Sokakta çocuk sesleri, içimde deli bekleyiş
Geçen her arabada acıyan dizlerimle ayağa kalktım
Çoğu zaman gelmedi beklediğim
Bazen geldi beklediğim
Beklerken tutamadım zamanı, saçlarım uzadı
Boyumca hüzünlerim gökkubeye değin uzandı
Şimdi attığım adımlar daha büyük
Yine de…
Hani bazıları aynı evde doğup büyür
Veda ediyorum çocuk gelip çocuk gittiğim eve
Aynı yerde büyümemenin hüznü deler güvenimi
Bir kaldırımda bekliyorum saatlerce, günlerce, sessizce

Çağla Fulya

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.