Rüzgâra Adımı Fısılda

Binalar, göğün yüzünü taşıyor sanki
Bunca yalnızlığın içinde iğne atsam yere düşmez
Gri bir gökyüzü çatı olmuş uğultuya
Hiç üşümüyorken yanından geçen rüzgâra adımı fısılda

Mürekkebim parmaklarımın ucunda dans ederken yazıyorum
Bir şey düşüyor gökyüzünden, ıslatmayan bir yağmur damlası
Bana dokunan nedir diye bakarken gözlerini görüyorum
Şimdi içimde kol gezer akşam üstü fırtınası

Nicedir eli ayağı tutmaz yüreğimin
Merdivensiz bir kulede esir kalmış hazinem
Acemi çaylak öpüşmemiz geçmiş zaman dilimi
Ben sana dalıyorum, zaman akıp gidiyor
Ben kaybolsam bile sen evinin yolunu bul diye
Her adımımda kendimden bir parça bırakıyorum
İncilerim yere dökülür sanıyordum âşık olunca
Oysa duvarımdaki bir çerçeve bile bana seni anımsatıyorken inciler kimin umudunda?

Çağla Fulya

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.