Kış Küresi

Rüzgar bir hançer gibi

Kesikler oluşuyor yanaklarında

Akan gözyaşlarının tuzu can yakıyor

Kulağının dibinde dans eden uğuldama

Sessiz bir akşamın sesi olmuş kış küresi

Eski bir vazonun içindeki çiçekler suskun

Aslında solgun ve hatta yorgun

Üzerine sinen koku onlara ait değil

Kendi kokusunu unutmuş çiçekler

Gözünün önünde dans ediyor alevler

Tüm hatıralar küle dönüşüyor

Üzülmüyor çiçekler, üzülemiyor

Küllerinden yeniden doğmayacakları halde

Bazı amağanlar saklı esaretin anahtarıdır

Yapılan hiçbir iyilik cezasız kalmıyor

Bileğini süsleyen ince zincir belki de bir pranga

Satın alınan mutluluğuna hüzünle bakıyor

Gülümsemesi sahte, hüznü ise saklı

Komodinin üzerinde karşılığı beklenmeyen bir hediye

Işıklar saçan, tatlı bir müzik tıngırdayan

Yağmur damlaları camları dövüyor

Vazodaki çiçekler artık yoklar

Prangalar özgür kalmış

Hüzünlü bir yüreğe dolunuyor kış küresi

Gerçek gülümseye sebep oluyor dudaklarında

Çağla Fulya

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.