Sarılmak

Betondan akvaryumlarımızın içine kapandık. Özlüyoruz… Çarşı pazar gezmeyi, kahvehanelerde dost sohbeti eşliğinde huzur yudumlamayı, kalabalık aile sofralarını, maskesiz derin derin soluduğumuz havayı, sarılmayı…

Üniversite hayatımın ilk yıllarında hep bir eksiklik hissettim. Arkadaşlarımla henüz sımsıkı sarılacak kadar samimi değildim ve yuvama dönüp sevdiklerime doyasıya sarılmanın hayalini kurardım. Bunca yokluğunu hissettiğim ve olmazsa olmaz gibi gelen şey: sarılmak. Bu bir ihtiyaç olsa gerek diye düşündüm. Temple Grandin’in hayatını öğrenince bu konudaki varsayımım yerini kesinliğe bıraktı.

Temple Grandin bir otizm hastasıdır. Kimseyle yakın temasta bulunmak şöyle dursun, göz göze uzun süre kalamaz. Annesine dahi hiç sarılmamıştır. Bir gün teyzesinin çiftliğinde, ineklerin bir mekanizma yardımıyla sıkıştırıldıklarında rahatladıklarını görür. Böyle bir makinenin kendi üzerinde de işe yarayabileceğini düşünerek buna benzer bir makine kendisi için tasarlar. Bu makine, içine giren kişiyi kavrar ve hafifçe sıkıştırır. Temple Grandin, otizm atakları geçirdiği zamanlarda makinenin içine girerek rahatlar. Otizmli olmayan insanların üzerindekini etkisini merak ettiği için de deneyler yapar. O kişilerin de nabzının düştüğünü ve rahatladıklarını fark eder. Bu makinenin yaptığı tek şey vücudu birazcık sıkmak. Tanıdık geldi mi? Tıpkı sarılmak gibi. Bu yüzden Zülfi Livaneli’nin Kardeşimin Hikâyesi adlı romanında bu makinenin adı: sarılma makinesi diye geçer. 

Şu günlerde birbirimize en yakın olduğumuz anlarda bile aramızda bir buçuk metrelik bir hasret var. Sarılmalarımızın nesli tükeniyor. “Nerelerdesin bunca zamandır sen hayırsız!” lafından sonra gelen sitemkâr sarılma, evimize misafir geldiğinde “Hoş geldin” sarılması,  kanımız kaynıyor diye “İçimden geldi” sarılması, hasret kalınmış kişiye “Çok özledim” sarılması, “Seni seviyorum” sarılması, yolcu edilen kişiye uğurlama sarılması, annelerimizin o sahici, o merhamet kokan sarılmaları…

Diliyorum ki pandemi süreci bir an önce biter. İşte biz de o zaman sarılmaya kocaman sarılırız.

Fatma Kurt

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.