Çaresizlikten Susuyorum

Ne diyebilirdi artık dil?

Söylenecek bütün her şey söylenmiş,

Çekilen çekilmiş, 

Görülen görülmüş,

Düşen her damla özenle süzülmüş…

Aranan aranmış şimdiye kadar.

Ne denilirdi daha?

Hangi kelimeyle daha üzeri çizilirdi,

Anlatamadıklarımın?

Hangi bakışla daha kapatılmaya çalışılırdı,

Çocukluk yaralarımız?

Tanırdım o derinliğini bakışlarının,

Bir Taif görürdüm her seferinde

Sanki biraz daha dursa

Biraz daha kalsa baktığı yerde

Her şey kaybolacak gibiydi

İşte öyle bir derinlik vardı gözlerinde

Ve biliyor musun?

Bakmaya cesaret edemiyorum gözlerine

Çünkü ben o günden beridir,

Kaybettiğim kendimi arıyorum kendimde.

Gök gibiydi geldiğinde.

Uçsuz bucaksız deniz gibiydi,

Her gün her saniye genişleyen evren gibiydi…

Ama artık hatırlamıyorum.

Ve göremiyorum bedenini

Şimdi gelsen de tanıyamıyorum,

İlk günkü seni…

döne bilgin

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.