Vefâsız Hayat

Bakışlarımı ayaklarımın ucundaki toprak yığınına sabitleyip içimdeki yıkımın aksine dimdik duruyordum mezarın başında. “Benimle yaşamaya ve yaşlanmaya var mısın Hayat?” diye yankılanıyordu sevdiğim adamın sesi sürekli kulaklarımda. İşaret parmağımı çeneme götürmüş cilveli bir şekilde düşünüyormuş gibi yapmıştım. Uzun süredir beklediğim teklifi yapmıştı sonunda ama naz yapmak, biz kızların özünde vardı. “Hımm… bilemedim şimdi. Yaşasak fakat yaşlanmasak olmaz mı Vefâ?” diye cevap vermiştim.

Haziran sayısında yer alan bu öykünün tamamını okumak için tıklayınız.

Hatice Işıktaş

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.