Anne

Amansız bir derde düştüm.

Kendi kuyumu kendim eştim.

Aşk şarabından fazla içtim.

Düşüyorum tut ellerimden, anne.

Arsız kalbimi yerinden söktüm.

Feryat figan yerlere çöktüm.

Bir hayırsız uğruna gözyaşı döktüm.

Ağlıyorum  öp gözlerimden, anne.

İki güzel söze bir bakışa kandım.

Geçici bir hevesmiş ben sevda sandım.

Yâr diye yatağa yorgana sarıldım.

Üşüyorum beni koynunda uyut, anne.

Üzüp kırdıysam seni… beni affet.

Mühürlemişti beni bu aşk denilen illet. 

Senin ayaklarının altında cennet

İzin ver yollarına toz olayım, anne.

hATİCE IŞIKTAŞ

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.