“Nerede kalmıştık…”diye düşüncelerime sordum
O da bilmiyordu nerede olduğunu
Hangi uçurumun kenarında bulunduğunu
Onun da bana faydası yoktu artık
O kendi çırpınışlarıyla hayata gülümsemeye devam ediyordu
Korkuyordum düşüncelerimden
Kabul etmekten
Ne zordu nefes alırken endişe içinde yürümek
Bakmak, tutunmak hayata
Oysa ki içimdeki ben, bendeki kalp bambaşka…
Sigara içmesini bile özler mi insan
Geç saatte gelmesini mesela..
Kim derdi ki bir gün oturacaksın
Elinde olmadan izin vereceksin düşünmeye
Kara kara…
Benimki bir aşk, bir sevda
Tutundum Rabbimin hayrına…
Dualarımda onu okurum, dilimde Baba…
Elbet bugünler son bulacak, şakalaşacağız
Belki de kızacaksın yine bana…
Yüreğim alev yangını, kim yakıştırır ki atasını kara toprağa…
sema ışıktaş 2019
Darağacı Sanat 