Dedikodu: Elim Kırılsaydı da Bu Şiiri Yazmasaydım

Bazı şiirler çok sevilir, şairine şöhreti getirir. Öyle ki, şairinin önüne dahi geçtiği olur. O şair ismiyle değil, şiiriyle anılır. Cahit Sıtkı’nın Otuz Beş Yaş’ı gibi ya da Özdemir Asaf’ın Lavinia’sı gibi. Fakat bir şiir vardır ki, şairini yazdığına pişman etmiştir. “Ne güzel komşumuzdun sen Fahriye Abla!”

Ahmet Muhip Dıranas… Hececi sembolizmin en önemli temsilcilerinden olan, zor beğendiği için ömründe yalnızca bir tane şiir kitabı yayımlayan büyük bir şair. Fahriye Abla şairi diye de anılan Dıranas, edebiyat çevreleri tarafından en sevilen şiirini yazmaktan pişman gitmiş öteki dünyaya. Son nefesini vermeden önce eşi Münire Hanım’a dökmüş içini, pişmanlığını ve son anını unutturan derdini.

“Ahmet Muhip Bey, kollarımda ölürken bana ağlayarak ne dedi biliyor musunuz? İlk kez açıklıyorum; Kuran çarpsın ki doğrudur. ‘Münire sakın Fahriye’yi gündeme getirme! Elim kırılsaydı da bu şiiri yazmasaydım. Sen bu konuyu kimseye açma, bu konuyu film yapmak isterler, sakın yaptırma, mani ol’ diye vasiyet etmişti. Ben de hiç konuşmadım. İlk kez konuşuyorum.”

Ahmet Muhip Dıranas yazdığı şiirine küs gitmiş. Peki Fahriye Abla kimdi? Fahriye Abla, Dıranas’ın 15-16 yaşlarındayken mahallesinde yaşayan hafifmeşrep bir kadınmış. Bunu şiire dökmüş Dıranas. Fakat çevresinden gelen tepkiler onu yıldırmıştı. O; Fahriye Abla’nın şairiydi, Fahriye Abla şairi değil. Okurları onu bir şiire mahkûm bırakmıştı. Kar, Olvido gibi muazzam şiirler yeteri kadar övgüye mazhar olamadı ne yazık ki. Dıranas da yalnızca bu şiirle anılmaktan rahatsızlık duydu. Edip Cansever’e de bir dost meclisinde, “Keşke Fahriye’yi yazmasaydım.” diye yakındığı bilinmektedir.

Şairin şiirdeki “En sonunda varmışsın bir Erzincanlı’ya” mısrası da Erzincalılar tarafından tepkiyle karşılanmıştı. Velhasıl bu güzel şiiri kaleme alan Dıranas bir kez olsun memnun olamadı yazdığına.

Üstâd’ın muazzam şiirlerinden bir kıtayla tamamlayalım yazımızı:

Ey unutuş! kapat artık pencereni

Çoktan derinliğine çekmiş deniz beni;

Çıkmaz artık sular altından o dünya.

Bir duman yükselir gibidir kederden

Macerası çoktan bitmiştir o şeylerden.

Amansız gecenle yayıl dört yanıma

Ey unutuş; kurtar bu gamlardan beni.


			

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.