Aralık Kapı

Keskin ufkun eteklerinde

Kaybedilmiş bir yol kenarı

Dumanı tüten bacası üstünde

İhtiyar gözünde hayatın son satırı

Bekler durur gelmeyen yolcuyu

Umudunu eder sessizce teselli

Takılı kalmıştır aklı o son hayale

Fotoğraflardan süzülürken gözyaşı

Kaç gün oldu kaç ay kaç yıl

Varılmaz yarınların ardından

Bir ses için köşede onca yıl

Kulakları arar aralık kapıdan

Ne gelen vardır ne bir giden

Hasret, özlem unutmuştur bile

İnler vakit hicranla her bir an

Gurbet rüzgâr yoklar sessizce

Hatıra gelir mi çıksa bir kere

Ne vardı böyle beklemekte

Umut ümit hepsi birer hikâye

Dönmez giden beklese de

Geride kalan vakitlerde 

Su soğuk yemek soğuk

Gönül sıcaklığı unutmuş

Titrer eli görmez gözü artık

Sırtı kambur olmuş dili susmuş

Bin yıllık bir ağacın dalı gibi eğik

Koca bir evin odaları hep boş

Gülüşler ve bağrışlar eksik

Gıcırdayan tahtalardan bir hoş

Anların gizli ezgisi fısıldaşır

Bir dua vardı ara sıra okuduğum

Şimdi onu okumanın sırası

cankuş

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.