Sahra – Abdülhak Hamit Tarhan

Bir zamanlar karâr-gâhım idi,Bedevîler gibi beyâbanlar.Buna mûcib de iştibâhım idi:Nasıl imrar-ı vakt eder anlar.Belde halkında görmedim hayfâ,Gördüğüm ünsü ehl-i vahşette!Bedevîler sük’ün u rahatte,Sürdüğü dâimâ ganemle safâ.Beledî muttasıl esîr-i cefâ,İntiâş âleminde zulmette!Biri endişeden aman bulmaz;Biri endişeye zaman bulmaz.