Karanlık Ölmedi

ne zaman sesimi toplasa salkım söğütler
ruhumda dolanır sarmaşığın

beni uzak dağlara götürdüler
solgun çiçekten tanıdım yüzünü bozkırda

zaman senle hüzünler dikti toprağa
çığlıklar yeşerecek ağaçlardan

kuyulardan daha derin güneş
seni topluyor buruşuk havalardan

yüzünde suskun günah sarhoşluk renginde
gizli bir soluk almalı şehvetli aşkından

mahcup mahalleler dizmiş bakışlarına
teninden bahsediyor yüzündeki sürgün

diline karanlık süren sevgili
çıplakken de üşütüyor sabahları

gözümün yaşının yaşını sorsan
anlardım seni yine de

rıdvan yıldız, şubat 2020

Yorum bırakın

Bu site, istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanıyor. Yorum verilerinizin nasıl işlendiği hakkında daha fazla bilgi edinin.