Karakter Günlükleri: İntihar

Ben Çakır Ekber

Önüme çıkan her pislikten bir parça alarak, ruhumun duvarlarını balçığa bulayan lanet bir adamım. O kadar işe yaramaz bir adamım ki kimse bilmez beni, zaten ben bile tanımıyorum ki beni.

Ruhumun saydam, temiz duvarlarına ilk sürdüğüm balçık; saf bir kıskançlık ve kıskançlığın gebe olduğu nefret duygusundan oluşuyordu. Daha küçücük bir çocuğun kalbinde ne denli bir kıskançlık duygusu olabilirdi değil mi? Ama benim kalbim sevgiden önce tatmıştı bu duyguları. Ailesi olan hiçbir çocuğu sevmez, hepsini kıskanır ve onlardan nefret ederdim. Benim saçımı okşayacak bir annem, bana bisiklet sürmeyi öğretecek bir babam yok diye her gece yatağa girdiğimde ”onların da annesi, babası olmasın.” diye dua ederdim.

Daha sonra kibrin o can yakıcı ateşi sardı benliğimi. Ben eksik bir çocuktum, başkalarında olup da ben de olmayan o kadar çok şey vardı ki… Bu yüzden daha hırçın olmalı ve kimseye kimsesiz olduğumu hissettirmemeliydim. Eksik olduğumu kimse bilmemeliydi. Bu yüzden kibri kalkanım ilan ederek herkese tepeden bakardım, önüme gelene zorbalık taslayarak bende olmayanı onlardan çalardım.

Yaş ilerledi, birçok duygu kapladı ruhumun duvarlarını. İlk sigaram, ilk içkim, ilk aşkım, ilk nefretim, ilk kaybedişim, ilk can yakışım, ilk hırsızlığım, ilk uyuşturucu kullandığım zaman ve bunun gibi daha nice duygu ile kaplandı ruhumun duvarları.

Ve en sonunda zifiri karanlığa bürünen ruhum, benim mezarım oldu.

Bana iyi gelen, benim dediğim tek kişinin avuçlarıma bıraktığı ihanetle kaplı ölü kalbim göz kırptı bana ve o günden sonra ben Çakır Ekber, bir daha ruhuma hiçbir kötülüğü sürmemek için kendime yemin ettim. Yine de artık çok geçti, çünkü ruhum zaten pislik içindeydi. Onu temizleyemeyeceğimi kabullenerek sadece yeni bir pislik bulaştırmamaya yemin ettim.

Sonra… Sonra o çamurla kaplı lanet adamdan hiç kimsesi olmayan, avucunda ona ait bir çöp bile bulunmayan taksici Çakır Ekber oldum.

İnsanın hiçbir şeyi ve hiç kimsesi olmaması can yaksa da bunun daha doğru olduğuna karar verdim. Eğer kimsem olmazsa bir duyguya da sahip olmazdım. Kimseyi kıskanmaz, kimseye kızmaz, kimseyi özlemez, kimseye kırılmazdım, kimseden nefret etmezdim.

Bu yüzden diyorum ya aslında Saat: Kimsesizliği sen geçe başladı benim hikayem.

Burada ”sen” üzerine alınan herkese ithaf edilebilirdi. Sen benim hiç kimsem olduğun için başladı benim hikayem. Ben, hiç kimsesiz olduğum için hayatı bu kadar alaya aldım. Kimsesiz bir insanın kaybedeceği hiçbir şey olmuyordu.

Canım? Allah’a emanet, tıpkı babaannem gibi.

Özgürlüğüm? Devletin dur dediği yerde biterdi.

Düşüncelerim? Ne işe yararlardı, başıma bela açmaktan başka?

Sigaram? İzmarite varana kadar benimle, sonra kaldırımı boylamaya mahkumdu.

Şarkılarım? Bana değil herkese özellerdi.

Kıyafetlerim, kişisel eşyalarım? Yerlerine yenisi gelene kadar varlardı.

Şiirlerim? Kaleme dökmeye dahi korktuğum o şiirlerim? Sanırım bana ait olan, benimle mezara kadar gelecek tek şey zihnimin ruhuma fısıldadığı şiirlerimdi. Ama bugün ben bir zihinde can buldum değil mi?

O zaman kendime bir iyilik yapacak ve zihnimin ruhuma bahşettiği bir şiiri sadece bir defalık yazıya dökecektim. Bu arkamda bir kanıt bırakmak anlamına gelse de siz, ilk defa acılarımı sunduğum kelimelere sahip çıkardınız değil mi?

Lütfen bu şiire sahip çıkın.

Ruhu balçıkla kaplı bu lanet adamın ilk kez kimsesizliğini haykırdığı bu satırlara siz de acılarınızı saklayabilirsiniz.

Ben hepiniz için yazacak ve gün sonunda ortaya çıkmış bu şairi yine kendi ellerimde öldüreceğim.

🔥

Ruhum…

Bembeyaz güvercinden, simsiyah bir akbabaya dönüşen bir ruha sahibim.

Susup da içime attığım her bir kelimenin can bulmuş halinin simgesi bu akbaba.

Beni ben yapan her bir zerremi paramparça eden bu akbaba,

Sadece ama sadece benim eserimdi oysa.

Zamanında yedi ölümcül günahı kalkanım beklemiştim,

Şimdi…

Benim bile yıkmaya gücümün yetmediği kalınlıkta bir duvar var ruhumun sınırlarında.

Ben yaptım! Bana bunu ben yaptım!

Ben inanmayı seçtim bana yalan söyleyenlere,

Ben güvendim, gözlerinden güvensizlik akan insanlara.

Ben kendi canımı yaktım, umurlarında bile olmadığım insanlar yanmasın diye,

Ben kendim aradım buldum belamı,

En sonunda…

En sonunda işte her birimiz toplandık bu satırlarda.

Tüm güzel duyguları tek tek kendi ruhumdan def ettim.

Önce inanç, bohçasını alıp kaçtı benliğimden,

Sonra kararlılık takip etti onu.

Peşi sıra güven, sevgi ve sadakat gibi tüm duygular terk ederken beni,

Geriye kalan büyük bir karamsarlık duygusuna mahkum ettim kendimi.

Tam bu satıra bıraktım nankörlüğü,

Yine de yine de yine de,

Her zaman ve her zaman bu duygular tekrar uğrayacak benliğime.

Şimdi kimsesizim ya, 

Bana bu duyguları hissettirecek kimsem yok ya,

İleri de olacak…

Kimsem olduğunda tamamlanacağım.

Kimisi bu yalancı dünyada tamamlandığını düşünerek vermeyi bekleyecek son nefesini,

Kimisi tamamlanamadığı için kendi ayaklarıyla gidecek, ölüm onu tamamlasın diye.

Ne işe yarar bilinmez ya,

Her bir taraf kimsesizlikle bağdaştırılan bilinmezlikle doluyken.

Şimdi şu koskocaman satırlarda kalemimi belledim silahım,

Mürekkebim kanım.

Fark ettiniz mi satır aralarına işlediğim ölümün soğukluğunu?

Cümlelerin sonuna kondurduğum noktalarıma, virgüllerime sinmiş ölüm kokusu,

Ruhumdan aldılar o ölüm kokusunu.

Şimdi kalemim silahım, mürekkebim kanım ya,

Bakın hala yazıyorum, kanım akmaya devam ediyor.

Ben yazmasam da siz anlar mısınız şuan ne yaptığımı?

Kimsesizler anlar, ruhunda güzel duyguları yitirmişler anlar,

Yitik insanlar anlar, intiharın ne demek olduğunu.

Kanımın tekrar tekrar yazdığı o kelimeyi anlar,

Bir veda kelimesi değil midir oysa ki bu kelime.

Ben veda etmenin en güzel yolunu bulmuştum,

Şimdi de size o yolla veda edeceğim bu satırların sonunda.

Ben gidiyorum…

Saat: Ölümü Sen Geçe…

Saat: Kimsesizliği Sen Gece…

Ben intihar ediyorum, işte benim kadim vedam da bu şekilde.

Fatmanur Dereköylü

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.