Sarsılan Hayatlar

Küçücüğüm…

Dünya üzerime yıkılmış, korkuyorum

Nahif bir ışık sızıntısı elimi tutuyor

Uzaklardan gelen uğultulu sesler duyuyorum

Şşt! Biraz sessiz olun

Çok uykum var, uykusuzum

Ne zamandır buradayım bilmiyorum ama

Hem aç hem susuzum

Üzerimdeki taşlar hafifliyor sanki

Fakat hâlâ çok ağır

Donmuş bir vaziyette kıpırdayamıyorum

Duygularım sağır

Boğazım da kurumuş, acıyor

Nefes almakta zorlanıyorum

Yutkunuyorum yutkunuyorum geçmiyor

Nasıl geçecek bilmiyorum

Annem bilir nasıl geçeceğini

Öperek iyileştirir hep acıyan yerlerimi

Işığa doğru çekiliyorum

Gözlerim hafif aralıklı

Hayır! Hayır! Polis amca

Beni değil… annemi…

Annemi bulsana

hatice ışıktaş

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.