Deniz Kabuğu

Yürüyorum…

Ayaklarımı yakıyor kum.

Denize koşarken kum arasına sıkışan taşa tutuluyorum,

Ayağım acıyor.

Sonunda varınca denize,

Bir ferahlık çöküyor.

Su güzel, temiz ve berrak

Aşağısı daha da güzel,

Adım attıkça izim kalacak.

Yürüdükçe yürüyesi geliyor insanın,

Hafif dalgalar vuruyor, sendelemiyorum

Duruşum dik, alnım ak.

Gökyüzünün sesini dinliyorum.

Bana ferahlık veren denizi kucaklıyorum.

Onunla anladığı dilden konuşuyorum.

Durup soluklanmak isterken;

Rüzgar esiyor gökyüzünden,

Üşüyorum.

Önce gökyüzü sonra deniz;

Öyle bir soğuyor ki bana, olduğum yerde kalamıyorum.

Ayağımdaki acı kendini tekrarlıyor.

Suya bakıyorum;

Su güzel, temiz ve berrak.

Görebiliyorum ayağımı,

faili olanı

ve suya karışan ince kanı.

Bir deniz kabuğu…

Üstüne basmadan fark edemeyecek kadar uzak,

Kulağıma bir şeyler fısıldayacak kadar yakın.

O konuşuyor, ben dinliyorum.

Onun dilinden yeni bir dil öğreniyorum.

Bir deniz kabuğuna kulak veriyorum.

agÂh ensar can

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.