Okuyup tabsıra-i ömrü esefsiz kapadım;
Ebediyyen uyusun topragın altında adım,
Şimdi ben gölgede bir şi’r-i sükûtun sesiyim;
Her sesin, her nazarın kör ve sagır ma’kesiyim.
Yatagım gerçi yosun örtülü bir taşlıktır,
Yorulan cebhem için taşlar ipek yastıktır.
Sargıdır kalbime sevdiklerimi hatırası:
Sızlamaz artık o şeydânın onulmaz yarası.
Yaşamakla bu karanlıkta hayat eksilmez;
Bu dar ufkun kara yıldızları batmak bilmez.
Kış günü rûh-ı günehkârımı örter karlar;
Başım üstünde yazın afv ile al güller açar.
Gökte benden daha mes’ûd olamaz bir ylıdız,
Bu uzun uyku eger olmasa hiç rü’yasız!
Darağacı Sanat 