Aveng-i Şuhur – Tevfik Fikret

1 Câmid nazarlarıyla, soğuk çehresiyle kış Ayrılmak istiyor, fakat ayrılmıyor gibi; Örter, açar, bakar yine örter sehâ’ibi… Birçok sürer bu reng-i tereddüd, bu nazlamş. Kuşlar, zavallı yavrucağızlar bu cilveden; Sersemlenir, tahassun ederler saçaklara; Her lahza bir tahavvül-i bâridle manzara Bir lahza önce aldanarak inkişâf eden. Ezhâra dehşet-âver olur; şimdi mübtesim Bir nazra, şimdi giryeli bir çehre-i melâl; Bir ân-ı ferd içinde meserret ü infı’âl. Çirkin değil, fakat acı bir yüz ki mürtesim En nazlı hatlarında huşûnet âlâ’imi… Hırçın, sinirli bir kadının hal-i dâ’imi. 2 Çiçekli bir dala konmuş kanatlı bir hülyâ… Kalem, bahârı bu tasvîr-i sâde-nakşıyla Hulâsa eylemek ister; ve nâgehân peydâ Vüreykalardaki şermende bir tehâşiyle Eder bu cür’et-i âvâresinden istihyâ.