Bir siyah inci, pür-emel, saçının
Nazlı kıvrımlarında saklanıyor,
Büyüyor gâh, gâh ufaklanıyor…
Ben olaydım bu…Yok, inanma sakın:
İnci olsam denizden ayrılmam!
Sarı bir gül ipekli korsajımn
Nefha-i lerzişiyle gaşy oluyor,
Orda mes’ûd u muhteşem soluyor…Ben olaydım bu…
Yok, inanma sakın;
Ben gül olsam filizden ayrılmam!
Umk-ı safıyyetinde çeşmânm
Bana bir başka inci arzediyor,
“Bendedir güllerin latifi!” diyor…
Ey güzel gözler, işte siz inanın:Ölürüm ben de sizden ayrılmam!